Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Ε.Σ.Π.Α - Η προσπάθεια παραπληροφόρησης έπεσε στο κενό....


Επειδή ορισμένοι σπεύδουν να παραπληροφορήσουν για να δημιουργήσουν εντυπώσεις, «χειραγωγώντας» τους αριθμούς, πρέπει να πληροφορηθούν ότι η Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας βρίσκεται στη (8η) όγδοη θέση της απορροφητικότητας ευρωπαϊκών κονδυλίων, όπως άλλωστε προκύπτει και από τον σχετικό πίνακα με απόλυτα ποσά, (τέλη Δεκεμβρίου 2016).
Η συστηματική προσπάθεια παραπληροφόρησης ορισμένων, που όφειλαν να γνωρίζουν μετά από τόσα χρόνια αυτοδιοικητικής εμπειρίας, αυτοαναιρείται, εκθέτοντας τους εμπνευστές της. 
Ενδεικτικές της επιχειρούμενης παραπληροφόρησης είναι οι αναφορές α) για δήθεν απώλεια κοινοτικών πόρων του ΠΕΠ Δυτικής Μακεδονίας 2007 – 2013, και β) για δήθεν «ρυθμούς χελώνας» στην απορρόφηση του ΠΕΠ Δυτικής Μακεδονίας 2014 – 2020.
Η αλήθεια είναι ότι το ΠΕΠ Δυτικής Μακεδονίας 2007-2013, έκλεισε με υπεραπορρόφηση της τάξης του 107% της συγχρηματοδοτούμενης δημόσιας δαπάνης και κατορθώθηκε “όχι μόνο να μη χαθούν, αλλά και να προστεθούν επιπλέον πολύτιμοι πόροι για την ανάπτυξη της Δυτικής Μακεδονίας”.
Σε σχέση με την επίτευξη των στόχων κάλυψης του 7% της πρόσθετης προχρηματοδότησης του νέου προγράμματος μέχρι το τέλος του 2016, ο στόχος όσον αφορά στις δράσεις του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου έχει ήδη επιτευχθεί και σε ότι αφορά στις δράσεις  του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης προβλέπεται να καλυφθεί μέχρι το τέλος του έτους.
Όσοι λοιπόν επιλέγουν να επενδύσουν στην κινδυνολογία και την καταστροφολογία, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα, ας το ξανασκεφθούν. 
Δεν προσφέρουν τίποτε στους πολίτες και την κοινωνία. 
Γιατί οι αριθμοί δεν ψεύδονται και ενίοτε γυρίζουν μπούμερανγκ σε όσους επιχειρούν να τους χρησιμοποιήσουν για τις δικές τους μικροπολιτικές σκοπιμότητες.
Ο Περιφερειάρχης Θεόδωρος Καρυπίδης, συνεχίζει να εργάζεται με σύστημα και σοβαρότητα για την ανάπτυξη της Δυτικής Μακεδονίας,  με έμφαση στις νέες μορφές επιχειρηματικότητας, στην καινοτομία, και την δημιουργία θέσεων εργασίας.

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Ο ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΛΟΓΟΣ. (Το παραλήρημα ως μανιέρα δημόσιου λόγου).


Ζούμε σε παραληρηματικούς καιρούς. Η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος, μαζί με την οικονομική κρίση και τα πολιτικά αδιέξοδα, ανέδειξαν ένα είδος λόγου που τα τελευταία χρόνια γινόταν όλο και πιο δημοφιλές στην χώρα. Τώρα μοιάζει να έχει συστηματοποιηθεί, να έχει γίνει μανιέρα. Οι ανεβασμένοι τόνοι, τα ουρλιαχτά, τα άδεια βλέμματα στις κάμερες, οι σκηνές αλλοφροσύνης, οι αφοριστικοί μονόλογοι, όλα δείχνουν ότι ο πολιτικός λόγος έχει περάσει σε μια παραληρηματική φάση. Γι' αυτό και η φράση πολιτικός πολιτισμός ακούγεται πια μόνο ευφημιστικά. Φαίνεται ότι πρέπει να περάσουμε απ' αυτή την "απολίτιστη" κι άκρως νοσηρή φάση, για να ξαναβρούμε την αξία του δομημένου διαλόγου, της αντιπαράθεσης επιχειρημάτων και της σύνθεσής τους σ' ένα κοινό αφήγημα. Θα πάρει καιρό αυτό και θα είναι όπως φαίνεται πολύ επώδυνο.
Ο πολιτικός λόγος, ο δημόσιος λόγος, αλλά κι ο λόγος της καθημερινότητας αποκτά ολοένα και περισσότερο χαρακτηριστικά παραληρηματικού λόγου. Ο άνθρωπος που βρίσκεται σε παραλήρημα δεν ακούει τον άλλον, δεν επικοινωνεί, δεν περιμένει απάντηση. Ο παραληρών δε συμμετέχει σε διάλογο, είναι ένας άνθρωπος που έχει χάσει την υπομονή του, που δυσκολεύεται να δείξει ανοχή στον άλλον ή στο διαφορετικό. Το παραλήρημά του είναι ένας καταγγελτικός μονόλογος που "τα ξέρει όλα". Τώρα που σας μιλώ, εγώ ο ίδιος παραληρώ. Το παραλήρημα είναι το κατεξοχήν σύμπτωμα ενός απελπισμένου ανθρώπου. Η διάχυτη απελπισία αντανακλάται στον παραληρηματικό λόγο των ανθρώπων που δε βρίσκουν άλλο τρόπο να παρέμβουν στη ροή των πραγμάτων. Όταν νιώθεις ότι δεν ακούγεσαι, ότι δε σε λαμβάνουν υπόψη τους, ότι δεν έχεις επιλογές, ότι είσαι χαμένος, παραληρείς. Είναι μια απέλπιδα προσπάθεια να πεις "είμαι κι εγώ εδώ". Παραληρείς με κάθε τρόπο προκειμένου να κάνεις αισθητή την παρουσία σου. Γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ακουστείς καταφεύγεις στο παραλήρημα για να επαναλάβεις όσα σε απασχολούν. Το παραλήρημα λειτουργεί σαν ένας συνδετικός κρίκος του εαυτού. Είναι μια νευρωτική ή και ψυχωσική μερικές φορές αντίδραση, αλλά είναι αδύνατο να αποφευχθεί, όταν υπάρχει απόλυτη αίσθηση ανημπόριας, τρόμου, πανικού. Επαναλαμβάνοντας τα ίδια και τα ίδια λόγια, κορυφώνοντας την ένταση, ακόμα και βγαίνοντας εκτός εαυτού, οι παραληρούντες νιώθουν ότι η ύπαρξή τους έχει κάποιο νόημα, ότι μπορούν να συνεχίσουν να ζουν όπως και πριν.
Ο θρίαμβος της ασυναρτησίας, του παραμιλητού, των ακατάσχετων μονολόγων, της λογόρροιας, η απώλεια προσανατολισμού, ο αμοραλισμός, η αδυναμία προσαρμογής στο περιβάλλον, οι ψευδαισθήσεις, οι βίαιες συμπεριφορές, οι μεγαλομανίες, οι στοχοποιήσεις, το ατέρμονο ανορθολογικό μουρμουρητό γίνονται σήμερα κυρίαρχες εκφράσεις της διάχυτης νοσηρότητας. Το παραλήρημα μάς πάει πολύ γιατί αδυνατούμε να συλλάβουμε σφαιρικά όσα μάς συμβαίνουν, γιατί φοβούμαστε τις αλλαγές, γιατί διστάζουμε να γίνουμε η λύση των προβλημάτων. Προσφεύγουμε στο καταφύγιο του παραληρήματος για να αμυνθούμε και για να επιτεθούμε. Ο παραληρών έχει πάντα θανάσιμους εχθρούς. Το παραλήρημα, ο παραληρηματικός λόγος καταρρίπτει κάθε έννοια διαλόγου, κάθε πλαίσιο ανταλλαγής απόψεων και συγκροτημένης συζήτησης. Το παραλήρημα συμπυκνώνει το νόημα του κόσμου σε ασφυκτικά διλήμματα. Αναγάγει τα ζητήματα σε απόλυτες έννοιες ζωής και θανάτου. Είναι ένας αυτοματισμός του πανικού. Το παραλήρημα δεν οδηγεί σε συνθέσεις, δεν εμπλουτίζει τον άνθρωπο, δεν τον οδηγεί στην αμφιβολία, ούτε και στην ουσιαστική επαφή με τον άλλον. Το παραλήρημα κάνει το υποκείμενο να νιώθει ασφαλές, το επιβεβαιώνει, και του επαληθεύει αυτόματα την ύπαρξη. Δεν υπάρχει καμία διακυνδύνευση μέσα στο παραλήρημα. Καμία ρωγμή μέσα απ' την οποία θα μπουν αχτίδες άλλων απόψεων, άλλων εμπειριών, άλλων ανθρώπων. Μόνο παράπονο, μίσος, δογματισμός κι εγωπάθεια τραυματισμένων υποκειμένων. Κι εκεί που θα έπρεπε να βοηθάμε τους παραληρούντες να συνειδητοποιήσουν το παραλήρημά τους, εμείς τους επικροτούμε ζητώντας τους να παραληρούν ακόμα περισσότερο. Φτάνουμε ως το σημείο να τους μιμηθούμε, βλέποντας ότι το παραλήρημα "πουλάει".
Ως καλλιτεχνική φόρμα το παραλήρημα έχει τεράστια δύναμη. Εκπληκτικά έργα τέχνης είναι απότοκα παραληρημάτων. Οι καλλιτέχνες είναι τα κατεξοχήν παραληρηματικά άτομα. Έχουν το δικαίωμα να είναι έτσι, γιατί μέσω του παραληρήματος μάς αποκαλύπτουν τις σκοτεινές περιοχές του νου και της προσωπικότητας, μέσα απ' το πρίσμα της τέχνης. Ως φόρμα δημόσιου λόγου και διαλόγου όμως, το παραλήρημα παραπέμπει στον ολοκληρωτισμό. Όλοι οι "μεγάλοι" λαοπλάνοι ηγέτες ήταν κι είναι παραληρηματικές προσωπικότητες. Μιλούν ακατάσχετα και παθιασμένα. Ξέρουν ότι οι ακροατές τους θα ταυτιστούν μαζί τους. Ξέρουν ότι το παραλήρημα αφοπλίζει και καθηλώνει. Δεν προσαρμόζονται στον κόσμο μας, θέλουν να προσαρμόσουν τον κόσμο στον εαυτό τους. Και το αποτέλεσμα είναι πάντα καταστροφικό. Ο ηγέτης δεν έχει δικαίωμα να κάνει τέχνη και πειράματα με τους πολίτες, με την κοινωνία. Ο ηγέτης πρέπει να εμπνέει, να βοηθά και να προσφέρει λύσεις στους πολίτες. Το παραλήρημα έχει έναν εκτονωτικό χαρακτήρα σίγουρα, αλλά προωθεί μόνο παραληρηματικές λύσεις, πρόχειρες, βίαιες, επιφανειακές, παρορμητικές, σπασμωδικές. Το παραλήρημα ως μια επικοινωνιακή πλέον τακτική έχει συστηματοποιηθεί για να μάς καθηλώνει, για να ακυρώνει το διάλογο και τα άλλα επιχειρήματα. Για αρχή ίσως θα ήταν καλό όταν σε κάποιο δημόσιο διάλογο ακούμε ένα παραλήρημα να αποστασιοποιούμαστε. Αν θέλουμε να εξυγιάνουμε το δημόσιο λόγο, θα πρέπει να συνομιλήσουμε χωρίς να παραληρούμε. Τέλος του παραληρήματος

Πηγή: http://andriotakis.com/2012/06/16/paralirima/

Στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας κυριαρχεί και εφαρμόζεται, χωρίς καμμιά παρέκκλιση η νομιμότητα και η πλήρης διαφάνεια".


Στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας κυριαρχεί και εφαρμόζεται, χωρίς καμμιά παρέκκλιση η νομιμότητα και η πλήρης διαφάνεια". 

Όσοι δεν το έχουν συνειδητοποιήσει, να το πάρουν απόφαση.

Πρακτικές και επιλογές που ζημίωναν τον Δυτικομακεδόνα πολίτη και παραβίαζαν την έννοια της νομιμότητας και του δημοσίου συμφέροντος, ανήκουν στο παρελθόν και δεν πρόκειται να γίνουν ανεκτές από την παρούσα Περιφερειακή Αρχή.

Καμία σκιά δεν θα μείνει.

Ήταν προεκλογική μας δέσμευση η διερεύνηση όλων των υποθέσεων που ζημίωσαν την Περιφέρεια, με αδιαφανείς διαδικασίες.

Οι Δυτικομακεδόνες γνωρίζουν σήμερα ότι στην πλάτη τους και του δημόσιου συμφέροντος πήγαν να στηθούν ‘’συνεργατικές’’ με μοναδικό στόχο τις πελατειακές σχέσεις και έχουν διαχωρίσει τη θέση τους από τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς αυτής της θλιβερής περιόδου.

Οι πολίτες της Δυτικής Μακεδονίας στις Περιφερειακές Εκλογές του Μάϊου 2014 καταδίκασαν με την ψήφο τους αυτές τις πρακτικές, αλλά και τους εμπνευστές τους.

Όσοι επιμένουν να τις υπερασπίζονται, επιβεβαιώνουν ότι αγνοούν και περιφρονούν την ετυμηγορία τω πολιτών.

Ουτε ένα ευρώ δεν δαπανάται χωρίς να υπάρχουν ανοιχτές και νόμιμες διαδικασίες.

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2016

H δημοσιογραφία της περούκας !!!

Νομίζαμε ότι όλα τα είχαμε ακούσει και όλα τα είχαμε δει και στην πολιτική και στην δημοσιογραφία. Αλλά κάναμε λάθος: Συνεχίζουμε να κατεβαίνουμε δυο δυο τα σκαλοπάτια στου κακού την σκάλα.
Βαγγέλης Δεληπέτρος

Σεπτέμβριος 19 2016 07:39

Εντάξει. Ψιλά γράμματα η δεοντολογία. Και χοντρά ο εντυπωσιασμός, η προσπάθεια να δεις από την κλειδαρότρυπα, οι μισές αλήθειες, τα ολόκληρα ψέματα και όλες οι εκδοχές του κιτρινισμού.

Αλλά ό,τι χρώμα γυαλιά και να φοράς, όποια κι αν είναι η άποψή σου για αυτό και εκείνο, αυτό που θάβεις κι εκείνο που μπουμπουνίζεις, όσο και αν σε πιέζουν οι διευθυντάδες σου να βγάλεις “θέμα”, όσο κατευθυνόμενη και να είναι η πένα σου, κι όσο υπαγορευμένα να είναι τα λόγια που εκστομίζεις στο μικρόφωνο, η απόσταση ανάμεσα στη δημοσιογραφία και τις b-movies είναι μεγάλη.
Μπορεί τα πρωινάδικα και τα μεσημεριανάδικα να έχουν γίνει καθεστώς και να δίνουν τον τόνο και τα βραδινά δελτία ειδήσεων να έχουν καταντήσει επιθεωρησιακά νούμερα, αλλά όλοι τους, ακόμα και οι τηλεοπτικές περσόνες και οι κομπέρ της κακιάς ώρας, ακόμα και οι τυφλοπόντικες που στήνουν το παιχνίδι κάνοντας τον διάλογο καρικατούρα και τον πολιτικό σχολιασμό μάπετ σόου, έχουν ανάγκη να βγάλουν σε απευθείας σύνδεση ή να δώσουν τον λόγο σε ένα που να δηλώνει δημοσιογράφος.
Για να μιλήσουν -υποτίθεται- με ακρίβεια. Για να πουλήσουν το υποπροϊόν τους με έστω και αμφισβητούμενη εγκυρότητα. Για να παραμυθιάσουν τον κόσμο ότι το τηλεοπτικό σόου -που συχνά βαφτίζεται “δελτίο ειδήσεων”- δεν είναι στημένο αλλά εδράζεται σε “πληροφορίες” και “έρευνες”.
Αλλά όταν ο δημοσιογράφος εξαφανίζει την επαγγελματική του ιδιότητα πίσω από τα μαύρα γυαλιά που φοράει κατ΄εντολήν, όταν σκεπάζει την δεοντολογία που υποτίθεται ότι ενστερνίζεται με... περούκες, όταν εμφανίζεται ως... άλλος, ντετέκτιβ, παπαράτσι, δικαστής, χειροκροτητής, παπαγαλάκι, τότε, πολύ απλά, δεν ασκεί δημοσιογραφικό έργο και πρέπει να αντιμετωπίζεται όπως ακριβώς θέλησε, σαν... άλλος. Και από το κοινό, και από τους συναδέλφους του και από την πολιτεία.
Γιατί ουδείς μπορεί να είναι ανεξέλεγκτος. Ειδικά όταν ο βασικός του ρόλος είναι να ελέγχει την εξουσία και τους εκπροσώπους της.
Γιατί ο δημοσιογράφος, όπως λένε και οι ρημαδοκανόνες που οι περισσότεροι τους θυμούνται μόνο όταν είναι να ελέγξουν άλλους και όχι όταν κοιτάζονται στον... καθρέφτη, οφείλει “Να συλλέγει και να διασταυρώνει τις πληροφορίες του και να εξασφαλίζει την τεκμηρίωσή τους (έγγραφα, φωτογραφίες, κασέτες, τηλεοπτικές εικόνες) με δημοσιογραφικά θεμιτές μεθόδους, γνωστοποιώντας πάντοτε τη δημοσιογραφική του ιδιότητα”.
Δηλαδή, αυτό ακριβώς που δεν κάνει η δημοσιογραφία της “περούκας”, προς μεγάλη τέρψη αυτών που (υποτίθεται) ότι είναι ο στόχος της.

*Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Η Δημοσιογραφία είναι Λειτούργημα ή Επάγγελμα; (Ενα κείμενο του Ευστάθιου Μοσχοβίτη για την δημοσιογραφία).

Ο δημοσιογράφος ερευνά και ενημερώνει το κοινωνικό σύνολο για τα σημαντικά γεγονότα που ενδιαφέρουν την κοινή γνώμη, αναλύει τις ειδήσεις, τις σχολιάζει και ψάχνει στο βάθος των πραγμάτων για να αποκαλύψει την αλήθεια. Στηλιτεύει την αυθαιρεσία της εξουσίας, στηρίζει την δημοκρατία, τους θεσμούς, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία, καλλιεργεί και ανεβάζει το πνευματικό επίπεδο της κοινωνίας και παιδαγωγεί ηθικά με το λόγο και τη γραφίδα του. Συμβάλλει στην διαμόρφωση κοινωνικής συνείδησης ενεργοποιώντας την κοινή γνώμη, αφυπνίζει και οξύνει την ευαισθησία της.
Επιπλέον είναι υποχρεωμένος να ενημερώνει αξιόπιστα και αντικειμενικά για τα σημαντικότερα γεγονότα, να τα κρίνει και να τα αναλύει με κριτήριο το γενικό συμφέρον των πολιτών, αλλιώς δεν είναι άξιος να έχει στα χέρια του τη δύναμη και εξουσία της δημοσιότητας.
Ως σημαντικός λοιπόν λειτουργός της ενημέρωσης είναι υποχρεωμένος να σέβεται την μεγάλη ευθύνη που αναλαμβάνει απέναντι στο κοινωνικό σύνολο και να λειτουργεί ευσυνείδητα σε κάθε περίπτωση. Θα πρέπει να υπάρχει σεβασμός της αυτοτέλειας του δημοσιογράφου και να αμείβεται ικανοποιητικά για να εργάζεται απερίσκεπτα, να μην δελεάζεται από τις σειρήνες και να μην καταντάει δέσμιος των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων και του παρασκηνίου. 
Η εφαρμογή του κώδικα δεοντολογίας συνοψίζεται στο σεβασμό του ανθρώπινου προσώπου, του κοινωνικού συνόλου, και στην υπηρέτηση του γενικού συμφέροντος όλων των πολιτών. Ο δημοσιογράφος δεν είναι πληρωμένος κοντυλοφόρος της εκάστοτε πολιτικής και κομματικής εξουσίας ή των οικονομικών συμφερόντων των λίγων ισχυρών, δεν είναι έμπορος ούτε διαφημιστής. Σεβόμενοι λοιπόν την δημοσιογραφική δεοντολογία μπορούμε να διαφημίζουμε μόνο την δημοσιογραφική εργασία μας και το μέσο ενημέρωσης, ηλεκτρονικό ή έντυπο, στο οποίο εργαζόμαστε.
Ο σεβασμός στον πολίτη και η υπηρέτηση του κοινωνικού συνόλου είναι το βασικό κριτήριο με το οποίο εργάζεται ο δημοσιογράφος. Απαραίτητα εφόδια του άξιου δημοσιογράφου είναι η βαθιά πνευματική καλλιέργειά, η ευσυνειδησία και το ακέραιο ήθος του.
Είμαστε υποχρεωμένοι να σεβαστούμε τους δασκάλους της μάχιμης δημοσιογραφίας και να διδαχθούμε από το ήθος τους, την πίστη τους στην αλήθεια, στην ελευθερία, στη δημοκρατία, και στην δεοντολογία που διαμόρφωσαν, πληρώνοντας κάποιες φορές βαρύ τίμημα ακόμη και με την ζωή τους σε χαλεπούς και σκοτεινούς καιρούς. Αν θέλουμε να ασκούμε έγκυρη δημοσιογραφία πρέπει να είμαστε ακριβείς και όχι να επιδιώκουμε τον εντυπωσιασμό με λεκτικά πυροτεχνήματα για να αυξήσουμε πρόσκαιρα το κοινό μας.
Σε μια ευνομούμενη, δημοκρατική Πολιτεία οι δημοσιογράφοι δεν είναι δικαστές για να βγάζουν καταδικαστικές αποφάσεις και να χαρακτηρίζουν προσωπικότητες πολιτών. Κανείς δεν μπορεί να βγάζει καταδικαστικές αποφάσεις χωρίς αμερόληπτη αποδεικτική διαδικασία, όπως προβλέπεται από τους νόμους, τα αρμόδια δικαστικά όργανα και το θεσμό της δικαιοσύνης.
Δεν είναι δυνατόν σε μια ευνομούμενη Πολιτεία να σπιλώνονται υπολήψεις και να διασύρονται προσωπικότητες με κάποια στοιχεία, μαρτυρίες και πιθανά σενάρια χωρίς βέβαιες αποδείξεις και έγκυρη αποδεικτική δικαστική διερεύνηση. 
Οι δημόσιες κατηγορίες και καταγγελίες χωρίς βέβαιες αποδείξεις αποτελούν συκοφαντίες και όσοι προβάλλουν ή διαδίδουν αναπόδειχτες κατηγορίες είναι συκοφάντες ή συμμετέχουν σε συκοφαντική δυσφήμηση και διασπορά ψευδών ειδήσεων. Στον σύγχρονο νομικό μας πολιτισμό ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας και κανείς δεν θεωρείται ένοχος μέχρι να αποδειχθεί το αντίθετο από τον αρμόδιο Θεσμό της δικαιοσύνης και τα δικαστικά όργανά της, τους δικαστές στα δικαστήρια. 
Δεν μπορεί λοιπόν ο καθένας να αυτοαναγορεύεται δικαστής, κάνοντας αντιποίηση αρχής, και να βγάζει αποφάσεις, να καταγγέλλει και να καταδικάζει δημόσια χωρίς αδιάσειστες αποδείξεις, τις οποίες η Δικαιοσύνη μπορεί και δικαιούται να κρίνει ως προς την εγκυρότητα τους σε μια Ευνομούμενη Δημοκρατική Πολιτεία. Ελευθερία δεν σημαίνει πράττω οτιδήποτε θέλω, διότι τότε ένας άνθρωπος μπορεί να σκοτώσει έναν συνάνθρωπό του ισχυριζόμενος ότι ως ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να πράττει ότι θέλει. 
Στη Δημοκρατία ο Νόμος ορίζει την Ελευθερία, γιατί η Ελευθερία χωρίς Νόμο δεν υπάρχει, διαφορετικά θα είχαμε ζούγκλα και φασισμό.
Δεν νοείται δημοκρατική κοινωνία χωρίς ενεργοποιημένους πολίτες που να ασχολούνται με τα κοινά και να ενδιαφέρονται να βελτιώσουν το επίπεδο διαβίωσης τους με στόχο την οικοδόμηση της κοινωνίας της αλληλεγγύης και δικαιοσύνης.
Σε αυτό το πλαίσιο ο δημοσιογράφος έχει χρέος με αξιόπιστη ενημέρωση να υπηρετεί το κοινωνικό συμφέρον και να ενδιαφέρεται να μεταβάλει τις κοινωνικές συνθήκες και δομές αφού έχει στα χέρια του το όπλο της δημοσιότητας και είναι άξιος να το χρησιμοποιεί αν υπηρετεί το συμφέρων όλων των πολιτών. 
Δημοσιογραφία δεν είναι η σεναριολογία και εικοτολογία χωρίς διασταυρωμένες πληροφορίες με σκοπό τον εντυπωσιασμό του κοινού για να αυξήσουμε του αναγνώστες ή τους τηλεθεατές ασελγώντας απέναντι στην έγκυρη δημοσιογραφία. 
Βεβαίως μπορούμε να κάνουμε εκτιμήσεις όταν υπάρχουν σημαντικά στοιχεία και να βγάζουμε συμπεράσματα, ωστόσο χωρίς διασταυρωμένες έγκυρες πληροφορίες δεν μπορούμε να πλάθουμε εντυπωσιακά ανυπόστατα σενάρια. 
Ο δημοσιογράφος, δεν είναι μικροπωλητής ειδήσεων, είναι η φωνή, τα μάτια και τα αυτιά του κοινωνικού συνόλου, καθώς εκφράζει τα αιτήματα της κοινωνίας και την αγωνία της για το μέλλον σε μια δημοκρατική και πραγματικά ελεύθερη Πολιτεία. Αν δεν δίνεται η ευκαιρία να ζήσουμε αξιοπρεπώς, δεν είναι καλύτερα να πεθάνουμε αξιοπρεπώς διεκδικώντας την αξιοπρέπειά μας; Αυτό δεν μας δίδαξαν οι πρόγονοί μας με την Εθνικοαπελευθερωτική Επανάσταση του 1821;

Υ.Γ. Ο δημοσιογράφος δεν είναι απαραίτητο να μην έχει κομματική ταυτότητα και ιδεολογία, ωστόσο είναι υποχρεωμένος να μην βάζει το κομματικό συμφέρον και την ιδεολογία του πάνω από την αλήθεια, «την ελευθερία του πολίτη και ανθρώπου ως Εικόνα του Θεού» και το γενικό κοινωνικό συμφέρων, το συμφέρον όλων των πολιτών, το οποίο οφείλει να προασπίζεται ως λειτουργός της ενημέρωσης με όλες του τις δυνάμεις. Με αυτές τις προϋποθέσεις έχει το δικαίωμα ο δημοσιογράφος, όπως όλοι οι πολίτες, να προβάλει τις κομματικές του απόψεις και την ιδεολογία του.
Δυστυχώς είναι χόμπι μερικών ελάχιστων, υποτίθεται μεγαλοδημοσιογράφων, να εξευτελίζουν και να απαξιώνουν το δημοσιογραφικό λειτούργημα υπηρετώντας συγκεκριμένα κάθε φόρα πολιτικοοικονομικά συμφέροντα του εκάστοτε εργοδότη τους, ο οποίος διαπλέκεται με τα κομματικά συμφέροντα που τον εξυπηρετούν καλύτερα στα άνομα σχέδιά του.

Ευστάθιος Ι. Μοσχοβίτης
Δημοσιογράφος

http://www.freevolition.gr/leit.htm

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

ΥΠΟΚΡΙΣΙΕΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΛΟΓΟΥΝΤΩΝ: Τι άδειες τις δίνει το κράτος, όχι το ΕΣΡ. Το κράτος καθορίζει το πόσες και πώς θα δοθούν. Η διαδικασία, συνεπώς, δεν είναι αντισυνταγματική. (Αρθρο 15 παρ. 2 Συντάγματος)



Αρθρο 15 παρ. 2 Συντάγματος: "Η ραδιοφωνία και η τηλεόραση υπάγονται στον ΑΜΕΣΟ έλεγχο του Κράτους. 
Ο έλεγχος και η επιβολή των διοικητικών κυρώσεων υπάγονται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης που είναι ανεξάρτητη αρχή, όπως νόμος ορίζει. 
Ο ΑΜΕΣΟΣ έλεγχος του Κράτους, που λαμβάνει και τη μορφή του καθεστώτος της προηγούμενης άδειας, έχει ως σκοπό την αντικειμενική και με ίσους όρους μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων, καθώς και προϊόντων του λόγου και της τέχνης, την εξασφάλιση της ποιοτικής στάθμης των προγραμμάτων που επιβάλλει η κοινωνική αποστολή της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης και η πολιτιστική ανάπτυξη της Χώρας, καθώς και το σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και την προστασία της παιδικής ηλικίας και της νεότητας. Νόμος ορίζει τα σχετικά με την υποχρεωτική και δωρεάν μετάδοση των εργασιών της Βουλής και των επιτροπών της, καθώς και προεκλογικών μηνυμάτων των κομμάτων από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα". 
Το Σύνταγμα διακρίνει τον έλεγχο σε ΑΜΕΣΟ, που ανήκει στο Κράτος και στην επιβολή διοικητικών κυρώσεων που ανήκει στο ΕΣΡ. 
Ο άμεσος έλεγχος του Κράτους ρητώς περιλαμβάνει και το καθεστώς της προηγούμενης αδείας. Δηλ. τα κανάλια κ.λπ. λειτουργούν αφού δοθούν άδειες από το κράτος. 
Τι άδειες, λοιπόν, τις δίνει το κράτος, όχι το ΕΣΡ. Το κράτος καθορίζει το πόσες και πώς θα δοθούν. Η διαδικασία, συνεπώς, δεν είναι αντισυνταγματική. 
ΑΝ τώρα το Σ.τ.Ε. κρίνει, ότι η όλη διαδικασία δεν εξυπηρετεί τον σκοπό της "αντικειμενικής και με ίσους όρους μετάδοσης πληροφοριών και ειδήσεων", πέφτει σε ατόπημα, που οδηγεί σε κράτος δικαστών, δηλαδή υπέρβαση της εκτελεστικής εξουσίας από την δικαστική. 
Κι αυτό για δύο λόγους: α) Πάντα τα δικαστήρια κρίνουν τη νομιμότητα των κυβερνητικών αποφάσεων και όχι την σκοπιμότητα. Η σκοπιμότητα ελέγχεται μόνο με την παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας, κατ' άρθρο 25 Συντ. β) Λίγο δύσκολο, όμως κι αυτό, διότι η διαδικασία αδειοδότησης έγινε με αντικειμενικά κριτήρια, αφού άδεια πήραν ΑΝΤ-1 και ΣΚΑΪ, που σαφώς είναι αντικυβερνητικής κατεύθυνσης. Γι' αυτό, αν κριθεί, ως αντισυνταγματικός ο νόμος, με βάση κάτι από τα παραπάνω, η απόφαση θα είναι έωλη και προκατειλημμένη.